جاپاني سنگتراش

مرديا دراهين روچ چه كوها دوك كشّ اِت. كاری سكّ گران اَت. درد و رنجی باز كشّ اِت و ماجبي كمّـك گِپت. چه آ  ، ساهگرين كارا شادمان اَت. يك روچيا آيي دلا چست بيت و گؤشتي: « يا رؤدينوك!» چی بيتگ اَت كه مَنی مالداری كتيِن تا بتوانتين شرّين تهت روانا: « سهرين حريرين پردگاني چيرا بنشتينان!» مَلكی چه آزمانا اير آتك و گؤشتي « تيي دلئ مراد پوره بيت !» دوكتراش مالدار بيت و دولدارين تهت روانا سهرين پردگاني چيرا نِشت. اَچانكا شهرئ سلطان په اودان گؤست. بازين سواری آيي چَپّ و چاگردا روان اِتنت و طلاهين چتر آيي تاجدارين سرا روچَئ برانزاني ديمپان اَت. چه شاهي بند و بساتاني چارگا مالدارين مردئ دِلا طلاهين چتر و شاهي مركب و گاريئ حُبّ پاد آتك ، پدا آهی كشّ اِت و گؤشتي :« واهي كه من شاهي بيتينان!» پدا فرشته چه آزمانا اِير آتك كه: « تيي مراد پوره بيت!» په شاهي رسِت. بازين سواری آيي پشت و ديم و چاگردا روان اِتنت و طلاهين چترا تاجدارين سرا چه روچئ باپاني ديم كپتگ اَت. بلئ زمين چه روچئ تاپگا سچان اَت. كچّاني سبزي ستكنت. شاهئ ديم ملور ترّاِت چه روچئ زوراكيا حسّدئ لوهيگی جوش گپت. پدا په ناكامي اوپّارگا لگّ اِت كه : « اپسوز كه روچ ببيتينان!» مَلك چه آزمانا اير آتك كه :« روچ بی!» مردكو روچی بيت. برز و جهل ، راست و چپ هر نيمگا برانزئ سوچوكين برانزان كچّاني سبزگ سوتك اَنت. و شاهی مزاج گيمرت و بژنيگ بيت بلئ آناگها جَمبريا آيي و زمينئ نياما همديم بيت. دگه سوچوكين برانزان چه آ جمبرا نچّر اِتنت و په زمينا نرس اِتنت. زهر گپت كه چيا جمبِر چه آييا دد تر اِنت. دگه رندی پدا ناشاد بيت و آهی كشّ اِت كه:«اپسوز جمبری ببيتينان!» فرشته چه آزمانا اير آتك و گؤشتي : « هر چی لوتئ ببي!» اَنچو كه جمبر بيت . روچ و زمينئ نياما كنز اِت و روچی سچوكين برانزاني ديمپان بيت. كچّان پدا سبزگا لگّ اِتنت. جمبر هوری دلگين ترمپّان بدل بيت و په هاكئ پشتا ايری دات. كؤران آپ زورت و كاجه مان شيپ و درّ و دشتان رومبان بيت اَنت. كشاران لپاشان و رمگان رؤپان و بَران بيت انت... بلئ مزنين دوكی جوشين موجاني ديما اوشتاتگ ات و پادي سكّ اِتنت و سستی نه مَنِّت. دگه بَری پدا زهـر گپت و تواری جَت كه ای دوك په زورا چه من دد تر اِنت لوتان كه دوكی ببان. مَلَكا په آييا گؤشت كه هر چی لوتئ ببي.!... بلاهين تلاری بيت كه گوات و هؤر و روچا ژند كُت نكت و لهرين توپانانی ديما چه جاها نَكِنز اِت. آناگه بَزّگين مَردی گون تيشگ و آسنان در آتك و بَدّئ كپت. هنچو كه چُنت پَچكی چه چَكّا جدا بيت زهـر گِپت كه «ای دگه كئ بيت؟ گوشيگان چه منا هم زوراكتر اِنت!» پدا اپسوز و اندوهان وجودا جه جَت و آه كشّگا لگّـت كه :« اپسوز چو آييا ببان!» فرشته دگه بَری پدا چه آزمانا اير آتك و گؤشتي : « چو آييا ببئ» پدا سنگتراش بيت ... كاری سَكّ گران اَت... بازين دردي كشّ اِت... بلئ شادمان اَت.

(  نبيسوك« ادوارد دكر هلندي» بدل په بلوچي حاج صابر رئيسي)