تبليغاتX
بلوچستان اینفو - مرك

مرك                                 

چونين ترسناك و مارشت دور ديوكين

گالي! چه آييئ اشكنگا مردما جانسوچين

مارشت چكّا  كپيت .كندگا چه لنتان دير كنت.

 وژدليا چه دلان بارت ، تهاري و ملوري كاريت.هزار رنگين فكر و انديش چماني ديما سرپ بند انت. زندماني گون مركا همگرنچ انت .دان زندماني مبيت مرك هم نبيت. دانكه مرك مبيت زندماني هم مان سرزمينا نبيت. چه آزمانئ مسترين استاران بگر دانكه زمينئ سرا كسترين چيزی دير و زيت مركئ شكار بنت. ﮈوك،جرّ و دار و ساهدار درست چو كتارا دنيايا كاينت و ديم په نيستیئ ديارا رهادگ بنت و شموشكاریئ كُنديا هاك و دنز بنت.زمين بی كمار وتي تُـر ورگا مان بی آسرين آزمانا رندگيري كنت. طبيعت پشت كپتگيناني سرا زندا بنگيج كنت، روچ نور گواريت،كوش كَشّيت،پلّان هوايا وشبو كن انت، آزمان بچكنديت و زمين رودينيت، مرك گون وتي كلندين داسا زندی جوهانا رون و موش كنت. مرك دراهين هستيا يك چميا چاريت و آياني تقديرا يكی كنت. نه هستومند جاه كاريت و نه كه پندوك. نئ جهلی و نئ برزي و مان تهارين ويرندانا بني آدم، جرّ و دار و جناورا كش مان كش واپينيت. مان مانشانا(قبرستانا) انت كه هونوارين ناشر چه وتي ظلم و زوران دست كش بنت.بی گناه لت و كُت  نبيت نئ زوراك هست و نئ كه بزّگ. كسان و مزن مان يك شيركنين وابی وش واب انت. چونين ساكمين و وشين وابی كه گور بامئ روا نگندنت.زندئ جاك و سَلوات و شور و شارا نه اشكننت په زندمانيئ درد و رنجان گهترين پردگ انت. حرص و هوسئ جمبلاسين آس مِريت. دراهين ای جنگ و جيره ، كشت و كشار ، دِرّ و دوچ و كش و چيّلّ و انسانئ وت ستائي هاكئ تهارين و سارتين سينگا مان تهارين قبرا ايرماد بنت و انسرنت. اگر  مرك مبيتين درستان اومان كت.نا اميتين پرياتان آسمان سر زرت وطبيعت اش پِت و نالَت كت.اگان زندماني اوشتاتين چون ناوش وترسناك ات.وهدی كه زندئ سكّ و مشكلين چكاّسا ورناييئ مردم گلائين چراگ كشتگ انت ، مهربانيئ سرچمگ هُشتگ.سارتي ، تهاري و سِلّي انسانئ سرا كپتگ هما انت كه توجيلی بيت هما انت كه چنگين اندامان ، كِرچكين ديما رنجورين بدنا مان آرامئ وابجاها اير دات. او مرك؛ تو چه زندئ غم و اندوهان كم و آيان چه كوپگان زيرئ. سيه رو چ و بی نصيبين سرگردانا بر جاه و بر قرار كنئ . تو پرس و سيگ و نا اميتیئ آب حياتئ.اَرس گوارين چمّاني اَرسان پهك كنئ تو چو مهربانين ماتیئ كه وتي چُكّا گد چه گوات و آهرّين روچی وتي همبازان گريت و دلا داريت و واپينيت. تو تهلين ، گسّوكين و دروگين زندمانی نَيئ كه بني آدما په گمراهيا بارت و مان بيمناكين بُـد آپی اُگاريتی . توئ كه په انسانئ وت پسندي ، حرص و ضلالت و چم تنكیا كندئ و آييئ سلّين كاران پردگ كنئ . كئ انت كه تيي زهر اَوارين شرابي نتنگتگ. انسانا تيي دروشم ترسناك كتگ و چه تيي دستا شزاريگ انت. ماهين پرشتگا چه زهرا پرّين شيطانی زانت. پرچيا چه تو هَزيت ؟ پرچا ترا بهتان جنت و رَد دات. تو روچئ روشنين برانزئ بلئ ترا تهاري زانت . تو شادمانيئ مباركين آوازئ بلئ تيي درگاها نالَنت تو سيگ و پرسئ كاسد نيئ. تو ملورين دلاني درمانئ تو اُميتئ دريگا په نا اميتان پچ كنئ تو چه زندئ ژندين و بزگين كاروانا مهمان جلّي كنئ. آيان چه راهئ درد و رنج و ژنديان ركّّينئ تو ساﮌايگ كرزئ. ترا  نميرانين زندی هست.

عبدالوهاب ايران نژاد – چابهار

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385ساعت 21:28 توسط |